Gai aurrefabrikatuak eta alderdi mediatikoa nagusitu diren mundu honetan, originaltasunak balioa galdu eta haren ordez kopia eta simulazioa nagusitu diren munduan alegia, purutasuna, autonomia eta egiazkotasuna alde batera utzi ditu arteak, irudikatzeko eremu propioa plazaratuta. Singulartasuna lortzea da artearen helburua, lehengaia dagoeneko nekez aipatzen den munduan, berriaren nagusitasuna, eta are gehiago, sorkuntzaren kontzeptua bera gizarteak —kontsumoaren ikuskizunean bilduta bizi den gizarteak, alegia— gainditu dituen munduan. Izan ere, gaur egungo gizarteak objektuak eta irudiak pilatzen ditu, bere arauak birsortzen ditu, eta bere nortasuna ere kontsumo-produktu hutsa bihurtu du.

“La Caixa” Fundazioaren Egungo Arteko Bildumako obra sorta batek osatzen du erakusketa hau, eta gure kulturaren sinboloen erreplikak, artearen eredu eta arauen birkodifikazioak, nortasun mozorrotuak eta iruzurrezko efektuak dituzten espazioak nagusitu diren jokalekuan kokatzen gaitu.

Laurogeiko hamarkadan, arte minimalistaren hiztegi formala berriz erabili zuten, artea ekoiztea, erakustea eta aintzat hartzea baldintzatzen duten kodeak ikertzearren. Serieko produkzioa, bikoizketa, errepikapena eta erretikula dira artista haiek beren lana gauzatzeko erabilitako estrategietako batzuk. Era berean, lehendik ere gure kulturakoak ziren formak eta objektuak baliatu zituzten, eta, testuingurutik aterata, artifizio gisa erabili zituzten, hizkuntza-jokoak egiteko. Mekanika neutroz egindako erreprodukzioko, jabekuntzako edo justaposizioko eragiketak dira horiek, ironia darien eragiketak hala ere.

Nimfa Bisbe, erakusketaren paratzailea
Erakusketaren testua osorik